Αφήστε τα παιδιά να παίξουν έξω!

 

mother-and-daughter-smiling


Όλοι έχουμε δει παιδιά από ποικίλες ηλικίες να έχουν στα χέρια τους συσκευές όπως tablet και laptop και άλλα πόσα τέτοια. Το βλέπουμε πλέον τόσο συχνά που το συνηθίσαμε. Ξεχάσαμε τη δική μας παιδική ηλικία και το πώς παίζαμε. Στερούμε, άθελά μας φυσικά, από τα σημερινά παιδιά την ευκαιρία να παίξουν. Το παιχνίδι είναι βασικό για τα παιδιά ασχέτως ηλικίας. Από πολύ μικρά μέχρι και μεγαλύτερα, όλα θέλουν και πρέπει να παίζουν και να χαίρονται την παιδική τους ηλικία. Συμβάλλει όχι μόνο στην ψυχαγωγία τους αλλά και στην ανάπτυξή τους. Ακόμα και στην κοινωνικοποίησή τους.

Το φυσικό παιχνίδι ικανοποιεί  σωματικές ανάγκες και όχι μόνο. Μέσα από το παιχνίδι μαθαίνουν  να εκφράζονται, να αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα μέσα από αυτό αλλά και ποιες είναι σωστές συμπεριφορές. Θα παίξουν, θα γελάσουν, θα κλάψουν, θα χτυπήσουν. Μέσα από ένα παιχνίδι ανοίγεται μπροστά τους ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων. Μιλάνε με τα άλλα παιδιά, μοιράζονται τα παιχνίδια τους. Παίζουν ομαδικά παιχνίδια και έτσι μαθαίνουν να λειτουργούν σαν ομάδα και όχι σαν μονάδα.

Καταλαβαίνουν την αξία και τη μοναδικότητα των ανθρώπων μέσα από τα παιχνίδια. Μάθαμε να παίζουμε κρυφτό κυνηγητό, μήλα. Τόσα πολλά παιχνίδια που μπορώ να γράφω για ώρες. Παίζαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μας φώναζαν οι γονείς μας από τα μπαλκόνια για να γυρίσουμε σπίτι και ο ένας πρόσεχε τον άλλον. Δεν κάναμε πόλεμο ο ένας στον άλλον.  Ακόμα και όταν τύχαινε και  χτυπούσαμε, σταματούσαμε όλοι το παιχνίδι για να δούμε αν αυτό το ένα παιδί είναι καλά ή μήπως χτύπησε πολύ. Πολλές φορές δεν πηγαίναμε σπίτι για να δούμε την πληγή για να  μη χάσουμε ούτε λεπτό παιχνιδιού.  Ακόμα και όταν χτυπούσαμε λίγο παραπάνω και χρειαζόταν να μας φροντίσει η μαμά μας, τρέχαμε και κάναμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε.

Φωνάζαμε στη μαμά ή στον μπαμπά να βιαστεί για να φύγουμε. Για δώρα ζητούσαμε μπάλε, πατίνια ή επιτραπέζια. Θέλαμε κάπου να βγάλουμε την ενέργειά μας. Να δούμε τον κόσμο. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ήταν δυνατό να κάτσουμε σε ένα σημείο. Βλέπαμε τηλεόραση και παιδικά όταν ήταν πολύ νωρίς ή πολύ αργά για να βγούμε έξω.  Έτσι μάθαμε εμείς να παίζουμε και να ζούμε.

 

Έχουν  αλλάξει τα πράγματα όμως από τότε που ήμουν εγώ παιδί. Πλέον όπου σταθείς και όπου βρεθείς βλέπεις παιδιά με tablet και κινητά να παίζουν παιχνίδια σε αυτές τις συσκευές και όποιο παιδάκι θέλει να παίξει ποδόσφαιρο ή κρυφτό και τέτοια παιχνίδια το κοιτάν σαν να είναι από άλλο πλανήτη. Όλα ζητάνε από τους γονείς και τους συγγενείς τους για δώρα όχι παιχνίδια για να παίζουν με τους φίλους τους αλλά tablet για να μπορούν να απομονωθούν στο δωμάτιο τους ή οπουδήποτε αλλού με αυτό το  «παιχνίδι»  στα χέρια και να μην σηκώνουν το κεφάλι τους ούτε για δευτερόλεπτο. Μέχρι και ο Άγιος Βασίλης πλέον τέτοια φέρνει. 

Καταλαβαίνω πως όλοι θέλουμε να ικανοποιήσουμε τα παιδιά μας και να μην τους χαλάμε χατίρι διότι τους έχουμε και αδυναμία αλλά μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε το αποτέλεσμα αυτής της καλής μας θέλησης; Μήπως τους κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό; Ωθούμε τα παιδιά μας να απομακρυνθούν από τους πάντες γύρω τους και να χαθούν μέσα στον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, για να μη φοβόμαστε τους εξωτερικούς κινδύνους αλλά και για να μην κάνουν φασαρία.

Τι θα θυμούνται αυτά τα παιδιά από την παιδική τους ηλικία; Τι ιστορίες θα έχουν να αφηγηθούν στα δικά τους παιδιά; Πώς θα μάθουν να δημιουργούν δεσμούς με άλλα παιδιά και γενικά άλλους ανθρώπους αν τα βοηθάμε να «κρυφτούν» πίσω από μια οθόνη; Έχω σημάδια στο σώμα μου που αποδεικνύουν την έντονη παιδική μου ηλικία και τα χαίρομαι.

Τα χαίρομαι πραγματικά γιατί με βοηθούν να θυμάμαι πώς είναι να παίζεις και να τρέχεις. Να σε νοιάζει μόνο το παρόν. Να ανυπομονείς για την επόμενη μέρα για να δεις τους φίλους σου. Να ανυπομονείς να παίξεις, να βγεις από το σπίτι και να μην θες να γυρίσεις. Όλα αυτά είναι πράγματα τόσο ωραία, τόσο αθώα. Όσο σκέφτομαι ότι τα παιδιά  που γεννιούνται τώρα ίσως να μην έχουν την τύχη να τα ζήσουν, με πιάνει θλίψη.

Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να παίξουν, να ζήσουν και να απολαύσουν την παιδική τους ηλικία. Μεγαλώνοντας, θέλοντας και μη, θα πρέπει να μάθουν να ζουν πίσω από οθόνες. Θα δουλεύουν με αυτές και θα βαρεθούνε να τις βλέπουν. Είμαστε κοινωνικά πλάσματα και ζούμε για να επικοινωνούμε. Ας μη στερούμε από τα παιδιά μας τη χαρά της ξεγνοιασιάς και της παιδικής τους ηλικίας. Ας τους μάθουμε να παίζουν. Να τρέχουν. Να γελάνε δυνατά και να απολαμβάνουν την κάθε τους στιγμή. Να απολαύσουν το παιχνίδι τους έξω και όχι μέσα στους τέσσερις τοίχους. Δώστε στα παιδιά σας την ευκαιρία να παίξουν. Μοιραστείτε τις παιδικές σας εμπειρίες μαζί τους. Παίξτε μαζί τους και μάθετε τους να παίζουν τα παιχνίδια που παίζαμε κι εμείς.

 

 


Πηγή:mindthetrap.gr

Image courtesy of imagerymajestic at FreeDigitalPhotos.net