«Αυτά να τα κάνεις στον πατέρα σου!»: Φράσεις που πονάνε το παιδί μετά το διαζύγιο


mother-and-daughter-smiling

 

 

 

Πολλές φορές οι μονογονείς που έχουν πάρει διαζύγιο, λανθασμένα δίνουν  μόνο έμφαση στον τρόπο που θα ανακοινώσουν την απόφαση του διαζυγίου στο παιδί ενώ οι μετέπειτα πράξεις τους και συμπεριφορές τους έχουν χειρότερες επιδράσεις στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού τους από το ίδιο το διαζύγιο. Μέσα από την εμπειρία μου στις οικογενειακές συγκρούσεις έχω ‘‘συλλέξει’’ μία σειρά από φράσεις που τα ίδια τα παιδιά μου έχουν αναφέρει ότι ακούν όταν έρχονται σε επαφή με έναν ή και τους δύο γονείς, με ιδιαίτερα δυσάρεστες συνέπειες, για αυτό και αποφάσισα να τις παραθέσω προκειμένου να ταρακουνήσω έστω και έναν γονιό που ηθελημένα ή μη τις χρησιμοποιεί.

«Αυτά να τα λες ή να τα κάνεις στον πατέρα/μητέρα σου!»
Είναι από τις πιο συχνές εκφράσεις που χρησιμοποιούν κάποιοι γονείς όταν το παιδί εμφανίζει μία ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Παρόλο που τονίζουμε ότι το ιδανικό είναι οι γονείς να έχουν κοινούς κανόνες και όρια στην ανατροφή των παιδιών, σε αρκετές περιπτώσεις των διαζευγμένων γονέων όταν το παιδί παρουσιάζει μία προβληματική συμπεριφορά, λανθασμένα η εστίαση δεν είναι στο ότι το παιδί ΓΕΝΙΚΑ δεν πρέπει να επιδεικνύει αυτή τη συμπεριφορά εξηγώντας του τους λόγους.
Αντίθετα, χρησιμοποιείται η παραπάνω φράση, οπότε το μήνυμα που στέλνουμε στο παιδί είναι πως ναι μεν η συμπεριφορά σου είναι λάθος αλλά αυτή μπορείς να την εκφράζεις όταν είσαι με τον άλλο γονιό. Άρα δε με απασχολεί κυρίως να έχει το παιδί μου μία σταθερή υγιή συμπεριφορά σε κάθε πλαίσιο, αυτό εξαρτάται με το ποιον είναι.

 

«Είσαι ίδιος ο πατέρας σου/ ίδια η μητέρα σου»
Πολύ συχνά χρησιμοποιούμενη έκφραση ιδιαίτερα σε περίπτωση συμπεριφορών που δεν επικροτούμε ή  εκείνων που θυμίζουν τον άλλο γονιό. Με αυτόν τον τρόπο ταυτίζουμε το παιδί με μία σειρά από  ‘‘ελαττωματικά’’ χαρακτηριστικά και συμπεριφορές που αποδίδουμε στον άλλο γονιό. Μάλιστα το πιο ενοχλητικό σε αυτή την περίπτωση είναι πως έχουμε την τάση να ταυτίζουμε το παιδί με εμάς στις επιτυχίες και τις καλές του συμπεριφορές και με τον άλλο γονιό στις υπόλοιπες.

Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό πως ο άνθρωπος που για εμάς είναι ένας ξένος, μία λάθος επιλογή, ένας προβληματικός τύπος, για το παιδί είναι ο γονιός του. Μάλιστα, η επιλογή του γονιού δεν ήταν καν στα χέρια του παιδιού, εμείς τον επιλέξαμε για σύντροφο και γονιό οπότε κάθε τέτοια μομφή μάλλον θα έπρεπε να γυρνά σε εμάς και τις επιλογές μας.

 

Έτσι όταν μειώνουμε και προσβάλλουμε τον άλλο γονιό στο παιδί και μάλιστα μέσα από αυτή την ταύτιση δημιουργούμε πλήγμα στην αυτοεκτίμηση του παιδιού και ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στον δεσμό μας με αυτό, το οποίο θα γίνει πιο έντονα αισθητό κατά την διάρκεια της εφηβείας. Εάν έχετε επιλέξει τέτοιες μεθόδους, το μόνο που μπορώ να σας ευχηθώ είναι καλή τύχη στο μέλλον.

 

«Ο πατέρας σου ο @#$@%/ η μητέρα σου η @#$%$»
Καθόλου σπάνιο δεν είναι επίσης να συνοδεύουμε κάθε αναφορά μας στον άλλο γονιό με μία σειρά από υποτιμητικές, προσβλητικές και υβριστικές λέξεις. Τονίζω ότι για εσάς μπορεί να είναι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, για το παιδί όμως είναι ο γονιός του, τον οποίο θα ξαναπώ πως εσείς επιλέξατε. Να έχετε κατά νου πως όταν μιλάτε με άσχημο τρόπο για τον άλλο γονιό, εκείνη την ώρα θέτετε και τον εαυτό σας και τον δικό σας ρόλο σε κίνδυνο. Εάν μάθει το παιδί πως είναι αποδεκτό να μιλάμε έτσι για τον έναν γονιό, μη σας φανεί περίεργο μελλοντικά να δεχθεί ή να μιλήσει με τον ίδιο τρόπο και σε εσάς ή για εσάς. Όταν σπέρνουμε ανέμους θερίζουμε θύελλες, όταν λοιπόν καλλιεργούμε μίσος μπορούμε να φανταστούμε τι θα θερίσουμε.

 

‘‘Εγώ δεν ήθελα να χωρίσουμε η μητέρα σου/ ο πατέρας σου ευθύνεται για αυτό που ζούμε τώρα’’
Δεν ξέρω από πότε το παιδί μας έχει πάρει το ρόλο φίλου, συμβούλου, θεραπευτή η διαμεσολαβητή. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως για να φτάσει ένας γάμος στο διαζύγιο δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο ο ένας, σε κάθε περίπτωση όμως το τελευταίο που πρέπει να μαθαίνει ένα παιδί είναι οι λεπτομέρειες της ζωής  σας πριν την απόκτησή του, των λαθών που έχει κάνει η κάθε πλευρά στο γάμο, των σεξουαλικών σας σχέσεων ή ακόμη και των περιουσιακών σας στοιχείων.

Για όνομα του Θεού έχετε να κάνετε με ανήλικα πλάσματα που ήδη σηκώνουν το τεράστιο συναισθηματικό βάρος της διάσπασης της οικογένειάς τους, μην τα βάζετε στη μέση, μην τους δίνετε ρόλο στη μεταξύ σας διαμάχη και μην τους δίνετε λεπτομέρειες τις οποίες ούτε εσείς θα θέλατε να γνωρίζετε για τη σχέση των  γονιών σας.

Αφήστε τα να ζήσουν την παιδική τους ηλικία και φροντίστε να είστε δίπλα τους, ανεξάρτητα  από το αν μένετε κάτω από την ίδια στέγη. Το μόνο που καταφέρνετε σε αυτή την περίπτωση είναι να τα γεμίσετε με αρνητικά συναισθήματα θυμού, οργής, στενοχώριας και πίεσης, δηλαδή πρακτικά να μεταθέσετε τα συναισθήματα που αισθάνεστε για τον/την πρώην στα ίδια το παιδιά.

 

Τα παραπάνω είναι μόνο κάποια από αυτά που έχω δει, ακούσει και συναντήσει. Φράσεις όπως οι παραπάνω πονάνε περισσότερο από το διαζύγιο, περισσότερο από το περιορισμένο Σαββατοκύριακο με τον μπαμπά ή τη μαμά, περισσότερο από το πιο δυνατό χαστούκι. Ιδιαίτερα όταν τα ακούς συνέχεια, έντονα και για χρόνια. Απλά σκεφτείτε με πόση καχυποψία και απογοήτευση θα ξεκινήσει το παιδί σας τις φιλικές, ερωτικές και κοινωνικές του σχέσεις όταν έχει τέτοιες παραστάσεις από τους ανθρώπους που έρχονται πιο κοντά στον κόσμο από τον οποιοδήποτε άλλο, αποκτώντας ένα παιδί.

Στέλλα Καραπά
Ψυχολόγος, MSc-Υποψήφια Δρ. του ΑΠΘ
Εξειδικευμένη στην Εφαρμοσμένη Εγκληματολογική και Δικαστική Ψυχολογία

 

 

 

 


Πηγή:singleparent

photo of David Castillo Dominici at freedigitalphotos.net