Χωρισμός από σύντροφο που γνωρίζει το παιδί


mother-and-daughter-smiling

Οι ανθρώπινες σχέσεις  είναι πολύπλευρες και πολύπλοκες. Πόσο μάλλον η διάσπαση τους ,δηλαδή ένας χωρισμός που δεν είναι καθόλου ευχάριστος. ¨Έτσι λοιπόν ,ακόμη και αν η απόφαση για το τέλος μιας σχέσης έχει γίνει από κοινού, αναπόφευκτο είναι να βιώσουμε πένθος για ό,τι χάσαμε ενώ ταυτόχρονα χρειάζεται  να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα.  Ακόμη περισσότερο δυσκολεύουν τα πράγματα αν είμαστε ήδη διαζευγμένοι γονείς , έχουμε προχωρήσει σε δεύτερο γάμο, ή συμβίωση , έχοντας μια συντροφική σχέση που πλαισίωνε ως τώρα  την οικογένειά μας  και τα παιδιά μας και έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα νέο χωρισμό.

Συχνά τα παιδιά νιώθουν ότι η πηγή των προβλημάτων των γονιών τους είναι εκείνα τα ίδια και συνεπώς διακατέχονται από έντονες ενοχές και βασανίζονται με σκέψεις ότι  με την συμπεριφορά τους απομάκρυναν τον νέο σύντροφο του γονιού. Νιώθοντας μια τέτοια ευθύνη απέναντι στην μητέρα τους ή τον πατέρα τους, έχοντας ήδη μια εμπειρία χωρισμού, καλούνται  ίσως για άλλη μια φορά να αναλάβουν την φροντίδα του γονιού πού μένει μόνος και θλιμμένος. Ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει όταν δεν τους εξηγούν και οι δύο σύντροφοι  ότι η απόφαση αυτή είναι των ενηλίκων και μόνο.

Άλλες φορές δεν τους ανακοινώνεται τίποτα  για τον χωρισμό, ο σύντροφος δεν έρχεται πια στο σπίτι ,το παιδί αρχίζει να κάνει ρωτήσεις, αλλά εμείς επιμένουμε να δίνουμε διάφορες δικαιολογίες «είναι μικρό ακόμη δεν καταλαβαίνει», « θα συνηθίσει σιγά σιγά » ή ακόμη και ότι «θα ξεχάσει»,γιατί δεν αντέχουμε να το αντιμετωπίσουμε.  Με αυτό τον τρόπο όμως το παιδί καταλήγει να είναι τόσο μπερδεμένο και γεμάτο άγχος και μπορεί να οδηγήσει στην έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στο γονέα για πάντα.

 

 

 

Πολλές φορές μάλιστα θεωρούμε ότι το διαζύγιο ανάμεσα στους βιολογικούς  γονιούς είναι κάτι αρκετά σοβαρό για τα παιδιά ενώ ένας χωρισμός από πατριό ή μητριά ή έστω και μακροχρόνιο σύντροφο είναι πολύ μικρότερης σημασίας. Προσπαθώντας ίσως  να ωραιοποιήσουμε με αυτό τοντρόπο για άλλη μια φορά μια δύσκολη κατάσταση.

Η απώλεια όμως είναι σημαντική και επίπονη  για τον καθένα μας, πόσο μάλλον για ένα παιδί που έτρεφε συναισθήματα για τον νέο σύντροφο του γονέα και ίσως είχε προβάλει πάνω του γονεικά χαρακτηριστικά, όπως φροντίδα ,σταθερότητα, υποστήριξη. Ας μην ξεχνάμε ακόμη ότι και αρνητικά συναισθήματα να υπήρχαν για το νέο σύντροφο, ο αποχωρισμός από έναν άνθρωπο που ζει και μοιράζεται την καθημερινότητα και τη ζωή του παιδιού μας είναι εξίσου δύσκολος, αφού μπορεί να γεμίσει στο παιδί ενοχικά συναισθήματα, νομίζοντας αρχικά ότι  έγινε αυτό που το ίδιο ήλπιζε, από την άλλη όμως αυτή η επιθυμία του έκανε το γονιό του δυστυχισμένο.

Καλό θα ήταν λοιπόν ο γονιός και ο/η σύντροφός του, να ανακοινώσουν στα παιδιά το χωρισμό τους  μαζί  και μόνο όταν το έχουν αποφασίσει οριστικά, αποφεύγοντας  παρατεταμένες περιόδους συγκρούσεων και αμφιβολιών που γεμίζουν όλους με ένταση και θλίψη. Δίνοντας την εικόνα της κοινής απόφασης  και λαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη οι ενήλικες για αυτή την πράξη ,  δίνουν στο παιδί τη δυνατότητα για να εκφράσει τα συναισθήματα του και να κατευνάσει  ακόμη και τις ενοχές που αναδύονται.

Ας αποφύγουμε τη σύγκριση με το προηγούμενο διαζύγιο μας ή χωρισμό μας. Κάθε σχέση είναι μοναδική και κάθε χωρισμός έχει τις ιδιαιτερότητες του. Με αυτό τον τρόπο δίνουμε και την δυνατότητα τόσο στον εαυτό μας όσο και στο παιδί μας να επεξεργαστεί με διαφορετικά συναισθήματα αυτή την φορά την απώλεια και τον αποχωρισμό.

Ακόμη χρειάζεται να συζητήσουμε με το παιδί μας και να αποφασίσουμε μαζί για το ρόλο που θα έχει ο σύντροφος μας  πλέον στη ζωή μας μετά το χωρισμό. Ίσως έτσι δεχτούμε και οι ίδιοι μια επιθυμία του παιδιού να συνεχίσει να έχει κάποια μορφή επικοινωνίας μαζί του ή και να χρειάζεται ακόμη και μια σταδιακή φάση αποχωρισμού για να αντέξει την νέα κατάσταση.

Πολλές φορές ως γονείς δεν αντέχουμε να συνοδεύσουμε το παιδί μας στην εμπειρία των συναισθημάτων της ματαίωσης, της απώλειας και του αποχωρισμού σε μια διαπροσωπική σχέση, γιατί και οι ίδιοι δεν έχουμε επεξεργαστεί αρκετά αυτά τα οδυνηρά συναισθήματα. Όμως η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού μας είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να σφυρηλατηθεί  και μέσα από οδυνηρές καταστάσεις. Το πιο σημαντικό σε αυτές τις καταστάσεις είναι να υπάρχει ένα καλά δομημένο  υποστηρικτικό πλαίσιο για τα παιδιά ,δηλαδή, εμείς οι γονείς να είμαστε συναισθηματικά ικανοί να αφουγκραστούμε τις ιδιαιτερότητες  και τις αντοχές του παιδιού μας  σε αυτό το νέο χωρισμό και να μπορέσουμε να το βοηθήσουμε να περάσει ομαλά μέσα και από αυτή την πραγματικότητα.

Αναστασία Τσακίρη
Ειδικός Παιδοψυχίατρος

196 Kifissias Pediatrics



Πηγή:singleparent.gr

Image courtesy of arztsamui, at FreeDigitalPhotos.net