Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη

 

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που πορεύονται με ένα παράπονο και με βαθιά αξιοπρέπεια. Άνθρωποι κουρασμένοι, απογοητευμένοι από τα χαστούκια της ζωής.


Από συμπεριφορές τόσο ψεύτικες που έφτασαν σε σημείο να επιλέξουν την κοινωνική απομόνωση. Τους έχεις συναντήσει να είσαι σίγουρος. Και όσο κι αν θέλουν να περνούν απαρατήρητοι, να χάνονται μέσα στο πλήθος δεν τα καταφέρνουν.
Θα τους δεις. Συνήθως περπατούν βιαστικά, μα με βήμα αγέρωχο. Δεν σε κοιτούν στα μάτια. Έχουν το κεφάλι χαμηλά. Ναι ίσως και να ντρέπονται. Όχι όμως για τους ίδιους τους εαυτούς τους, μα για τους άλλους.


Εκείνους τους άλλους που χειραγωγούν ανθρώπους, παίζουν μαζί τους και με χειρουργική ακρίβεια ξέρουν πώς θα κάνουν τον άλλον να υποφέρει. Εκείνοι οι άνθρωποι λοιπόν δεν κοιτάνε στα μάτια κανένα. Μαύρες τρύπες κενές είναι στη θέση εκείνη του πρόσωπο και δεν θέλουν άλλο να αντικρύζουν αυτό το θέαμα.


Άνθρωποι λιγομίλητοι οι πληγωμένοι, γιατί γνωρίζουν τη βαρύτητα των λέξεων και για εκείνους κάθε λέξη συνοδεύεται από πράξη παράλληλα. Μα δεν τους άντεξαν οι άλλοι και έτσι απομακρύνθηκαν. Τις περισσότερες φορές νηστικοί μπορεί να πέσουν για ύπνο γιατί τα τελευταία χρήματα τα έδωσαν εκεί που κάποιος τα είχε περισσότερο ανάγκη. Εσύ και εγώ δεν θα το μάθουμε και ποτέ. Ίσως όμως να έχεις κάποιον δίπλα σου που κάθε πρωί σου λέει καλημέρα και καλή δύναμη, η ζωή είναι ωραία.


Μην τον περάσεις για τρελό, δεν είναι.
Άνθρωπος αξιοπρεπής είναι και πληγωμένος, που λίγο κουράστηκε να παλεύει μόνος.
Είναι γιατί ξέρει πως η καλημέρα ενός αγνώστου είναι πιο αληθινή από την καλημέρα μέσα από κλειστό στόμα ενός κατά συνθήκη δικό του ανθρώπου. Αυτόν τον άνθρωπο όταν δεις, πες του μια καλημέρα. Και αν μπορείς κέρνα τον ένα καφέ και κάνε μαζί του ένα τσιγάρο.
Στα δέκα εκείνα λεπτά κουβέντας μαζί του αν το θες πραγματικά θα πάρεις ένα μάθημα ζωής.

 

 

 

Πηγή: http://wp.loveletters.gr