«Όχι πως με νοιάζει… δεν με ενδιαφέρει . Ήθελα απλά …»
Να ουρλιάζει το είναι σου, να καίγεσαι και να προσποιείσαι τον αδιάφορο.

Να φοβάσαι να εκθέσεις τον εαυτό σου σε κοινή θέα γιατί τρομάζεις να αντιμετωπίσεις τα συναισθήματα σου. Να σκέφτεσαι άλλα και άλλα να φτάνουν στην άκρη της γλώσσας γιατί κάτι ποιο δυνατό ηχεί από τις σκέψεις σου. Η ανασφάλεια που σε κατακλύζει ταμπουρώνει, κλειδώνει ότι όμορφο έχεις να δώσεις.

Όμως εσύ είσαι ασφαλής, αισθάνεσαι ασφαλής, δεν έχεις εκτεθεί, δεν έχεις να φοβάσαι.

Οι μέλισσες της ψυχής σου όμως; Ο ήχος τους φτάνει μέχρι το μυαλό σου. Κλείνεις τα αυτιά ερμητικά μα παραμένει. Δεν βλέπεις την παγίδα, ούτε τον δρόμο για την έξοδο. Μα είναι τόσο απλό!!

Το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Να ελευθερώσεις την σκέψη σου, να πεις αυτό που πραγματικά θες, να ρωτήσεις για να πάρεις την απάντηση που έχεις ανάγκη, να μην φοβηθείς την αλήθεια.

Όταν προσποιούμαστε ότι δεν μας νοιάζει αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς. Αρκούμαστε σε αυτά που οι άλλοι θα καταλάβουν ότι έχουμε ανάγκη και θα πάρουμε ακριβώς αυτό! Ό,τι δεν χρειαζόμαστε!

Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας με αυτό τον τρόπο.

Έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε, με τις φράσεις : “ μην δείχνεις τι αισθάνεσαι “, “κράτα κάτι για σένα”, “ δείξε και λίγο αδιάφορος” . Λες και η ζωή είναι ένα παιχνίδι που οι κανόνες έχουν καθοριστεί πριν καν γεννηθούμε και πρέπει να τους ακολουθήσουμε. Λες και θα κερδίσουμε κυριαρχώντας τους άλλους. Λες και θα μετρηθούμε στο πόσο λιγότερο κλάψαμε!

Χτίσαμε αναχώματα στην ψυχή μας για να μην πληγωθούμε… επιτρέπεται όμως να πληγώσουμε.. άθελα μας θα πούμε! Αρκεί να μην έχουμε την ρετσινιά του χαμένου.

Η προσποίηση δεν είναι ο δρόμος για την γαλήνη της ψυχής!

Αρκεί να παραμερίσουμε τα στεγανά μας και αφού έτσι έχουμε μάθει, να μετράμε τα πάντα, να ξαναμοιράσουμε τους βόλους μας, να ξαναπαίξουμε το παιχνίδι από την αρχή με καθαρή ψυχή.

Όταν κατανοήσουμε πως η ζωή είναι για να την ζεις, χωρίς σχεδιαγράμματα και στρατηγικές θα έχουμε ξεπεράσει τον σκόπελο. Ο προγραμματισμός αφορά τις σπουδές μας, το μέλλον μας, την αποκατάσταση μας επαγγελματικά, όχι τα συναισθήματα μας, όχι τις ψυχές που βρέθηκαν στον δρόμο μας. Οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί μόνον για να αγαπιούνται.

Η ζωή ανατρέπει πάντα τα δεδομένα μας , δεν πρέπει να σφυρίζουμε αδιάφορα στο πέρασμα της. Δεν θα είναι αυτή σκληρή στο τέλος αλλά εμείς οι ίδιοι.

Χωρίς πολλά περιθώρια να αντιδράσουμε, θα έχουμε διαγράψει μια πορεία επιτυχημένη για τους άλλους και ..αδιάφορη.. αποτυχημένη για εμάς!

Χρειάζεται θάρρος και δύναμη να περπατήσουμε κόντρα, αντίθετα στο ρεύμα.

Χρειάζεται χρόνος και κουβέντα με τον εαυτό μας.

Αρκεί να μην είναι τόσο αργά όταν καταλάβουμε ότι η προσποίηση και η απόκρυψη των συναισθημάτων μας στο όνομα ενός παράξενου κέρδους, ενός αλλόκοτου τίτλου, του επιτυχημένου, του νικητή, δεν είναι ο λόγος για τον οποίο ήρθαμε στον κόσμο.

Αρκεί να αποδεχθούμε ότι γεννηθήκαμε για να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη.

Αρκεί να αποδεχθούμε ότι είμαστε άνθρωποι και παρά τα όσα αλλάζουν γύρω μας, παραμένουμε σταθεροί σε αυτήν την αξία, που παραμένει σταθερή στον χρόνο και μας γιατρεύει από όλα τα δεινά μας.

Αρκεί να καταλάβουμε ότι η προσποίηση δεν είναι ο δρόμος…

 

Μαρία Βουζουνεράκη

 

 

 



Πηγή:http://www.loveletters.gr/

photo of nenetus at freedigitalphotos.net