Πώς είναι δυνατόν το μωρό, ενώ γνωρίζει την τελειότητα του εαυτού του και της ζωής, μεγαλώνοντας να γίνεται ένας άνθρωπος με προβλήματα που πιστεύει σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό πως δεν αξίζει τίποτα;

Παρατηρήστε ένα τριαντάφυλλο από τη στιγμή που είναι μικροσκοπικό μπουμπούκι. Σιγά - σιγά ανοίγει και ως τη στιγμή που πέφτει και το τελευταίο πέταλο είναι πάντα όμορφο, πάντα τέλειο και αλλάζει συνεχώς. Το ίδιο συμβαίνει και με μας! Είμαστε πάντα όμορφοι, πάντα τέλειοι και αλλάζουμε συνεχώς. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τις γνώσεις  και την κατανόηση που διαθέτουμε και καθώς μεγαλώνουμε προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας διαφορετική. 

Σε διάφορες περιόδους της ζωής μας χάνουμε το ενδιαφέρον μας και έχουμε ένα αίσθημα κενού και ματαιότητας. Μας πιάνει μια απογοήτευση γιατί νιώθουμε πως  πλέον δεν έχουμε να προσπαθήσουμε για τίποτα και κατ’ επέκταση να χαρούμε. Το αίσθημα αυτό είναι σαν να χάνουμε τα όνειρα και τους στόχους μας. Όμως ξεχνάμε πως κάποια όνειρα εκπληρώνονται, κάποια αναμένουν την υλοποίησή τους και κάποια μόλις γεννιούνται και περιμένουν να κάνουν το ταξίδι τους.

Πώς όμως θα καταλάβετε ότι η ζωή σας έχει πάρει την κάτω βόλτα;

 

Συναισθηματική ανισορροπία και αρνητικές σκέψεις

Τα άτομα με συναισθηματική ανισορροπία που περιβάλλονται από αρνητικές σκέψεις,  αισθάνονται ότι βάλλονται από όλες τις πλευρές, ότι οι άλλοι μονίμως τους έχουν κάτω από το μικροσκόπιο και τους παρατηρούν, τους κριτικάρουν. Συχνά βρίσκουν ότι στα λόγια των άλλων υπάρχει πάντα μια αιχμή εναντίον τους. Πολλές φορές νιώθουν ότι οι άλλοι έχουν μόνο προτερήματα και οι ίδιοι μόνο ελαττώματα.

Σκεφτείτε το εξής: όταν θέλετε να καθαρίσετε καλά ένα δωμάτιο, παρατηρείτε τα αντικείμενα ένα - ένα. Κάποια από αυτά τα βλέπετε με αγάπη, τα καθαρίζετε, τα ξεσκονίζετε και τα γυαλίζετε για να τους δώσετε πίσω τη λάμψη τους. Άλλα πάλι, βλέπετε πως χρειάζονται ανανέωση ή επισκευή. Πολλά πράγματα όμως αποφασίζετε πως δεν τα χρειάζεστε πια και δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσετε και τα πετάτε.

Δεν χρειάζεται να αγανακτήσετε για να καθαρίσετε ένα δωμάτιο. Το ίδιο συμβαίνει και όταν επιχειρείτε να καθαρίσετε τον αχανή χώρο του μυαλού σας. Δεν χρειάζεται να θυμώνετε επειδή ορισμένα από τα πιστεύω σας πρέπει να τα αποχωριστείτε. Εξάλλου δεν υπάρχει νόμος που να λέει πως επειδή πιστέψατε σε κάτι, είστε υποχρεωμένος να το πιστεύετε για πάντα.   

 

Απομόνωση, κλείσιμο στον εαυτό και χαμηλή αυτοπεποίθηση

Είναι αυτό το απαίσιο συναίσθημα που το μόνο που θέλετε είναι να κλειστείτε μέσα στο σπίτι και να μην κάνετε τίποτα απολύτως! Δεν βρίσκετε πουθενά ενδιαφέρον και δεν θέλετε πολλές κοινωνικές επαφές, γιατί αισθάνεστε ότι δεν σας προσφέρουν κάτι.

Όλοι κουβαλάμε ένα τρίχρονο παιδί μέσα μας και συχνά περνάμε τον περισσότερο καιρό μαλώνοντάς το. Ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η ζωή μας δεν πηγαίνει καλά. Ως ένα βαθμό, η μοναξιά είναι μία φυσιολογική κατάσταση, μέρος της διαδικασίας της ωρίμανσης. Όμως όταν φτάνετε στο σημείο να κλείνεστε εντελώς στο καβούκι σας και να μην βρίσκετε σε τίποτα ενδιαφέρον, τότε ναι αυτό είναι σημάδι πως κάτι πάει πολύ λάθος.

 

Κατηγορώντας την οικογένεια!

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να σταθεροποιήσουμε το πρόβλημα. Ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους και κατασπαταλάμε το χρόνο μας και τις δυνάμεις μας. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως οι γονείς μας έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με βάση την κατανόηση και τις γνώσεις που είχαν. Κάθε φορά που κατηγορούμε κάποιον άλλο, δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας και αυτό είναι ολέθριο. Όμως το παρελθόν δεν μπορεί να αλλάξει! Και το μέλλον παίρνει το σχήμα της σημερινής σκέψης μας. Με το αναλώνεστε με γεγονότα και καταστάσεις που πλέον δεν υφίστανται, το μόνο που καταφέρνετε είναι να πληγώνεστε ξανά και ξανά και να μην προχωράτε στη ζωή σας.

 

Υπερβολική ανάγκη για ύπνο

Συνήθως είναι κάτι που δεν το ελέγχεις. Λειτουργεί σαν φυσική ανάγκη κι είναι καθαρά ψυχολογικό να κοιμάσαι πολύ παραπάνω, απ' όσο χρειάζεσαι. Γίνεται υποσυνείδητα, γι' αυτό αφού ξυπνήσεις σκέφτεσαι «μα καλά, αφού κοιμήθηκα τόσες ώρες, γιατί ακόμη νιώθω ότι νυστάζω;».

Όταν κοιμόμαστε, ξεκουράζουμε σώμα και μυαλό και γεμίζουμε τις μπαταρίες μας για τις επόμενες δύσκολες μέρες που θ' ακολουθήσουν στη δουλειά, στη σχολή, οπουδήποτε. Όταν όμως ο ύπνος γίνεται μόνιμη κατάσταση, είναι σημάδι ότι προτιμάς να κοιμάσαι παρά να ζεις. Ή αλλιώς είναι σαν να χρησιμοποιείς τον ύπνο για να αποφεύγεις να ζεις.

 

Παίρνουμε προσωπικά την απόρριψη

Σε κανέναν μας δεν αρέσει να δεχόμαστε αρνητική κριτική. Επειδή η αποδοχή είναι ανάγκη κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή κατάστασης, είναι φυσιολογικό να νιώθουμε άσχημα όταν οι άλλοι μας «λένε τα στραβά μας». Όταν όμως αντιδρούμε υπερβολικά στην αρνητική κριτική, αυτό είναι σίγουρα κακό σημάδι. Όταν θυμώνουμε, πληγωνόμαστε, φωνάζουμε επειδή κάποιος μας έκανε αρνητική κριτική, είναι σαν να δεχόμαστε προσωπική επίθεση από μια κριτική, που στο κάτω κάτω δεν είναι τίποτα παραπάνω από την προσωπική εκτίμηση κάποιου άλλου. Άρα δεν θα έπρεπε να αλλοιώνει την προσωπικότητά μας σε τέτοιο βαθμό.

Τα άτομα όμως που είναι στα κάτω κάτω τους, είναι ευμετάβλητα και επηρεάζονται εύκολα από τις συμπεριφορές των άλλων. Επειδή δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες για το πως θα ήθελαν οι άλλοι να τους συμπεριφέρονται, αντιδρούν υπερβολικά όταν αυτό δεν συμβαίνει. Έτσι επιτρέπουν να εξαρτάται η ψυχολογία κι η διάθεσή τους απ' το αν κάποιος τους θυμήθηκε, τους έστειλε, τους ένιωσε. Καταστάσεις που είναι εντελώς έξω από τον έλεγχο μάς, επιτρέπουμε να ορίζουν τη συμπεριφορά μας. Κανένας, εξάλλου, δε νοιάστηκε με το ζόρι, ή υπό πίεση.

Ο ανθρώπινος εγωισμός, όμως, αρνείται να δεχτεί οποιοδήποτε «όχι» για απάντηση σε ζήτημα που μας αφορά, από ένα πρόσωπο που μας καίει. Κι εκεί είναι που η σκέψη γίνεται πρόβλημα, πρόβλημα απ' το οποίο θες να ξεφύγεις. Και ο ύπνος είναι το μέσο που ψάχνεις για να ξεφύγεις από το πρόβλημα!

 

 

 

 

 

 

Πηγή:flowmagazine.gr

Image courtesy of Witthaya Phonsawat at FreeDigitalPhotos.net