Κάποια στιγμή έρχεται μια... μεγάλη στιγμή: Η στιγμή που βλέπεις ολοκάθαρα τα πάντα λες και φορούσες γυαλιά ή παρωπίδες που σε εμπόδιζαν. Βλέπεις πολλά που αλλάζουν βέβαια τα δεδομένα και αναρωτιέσαι επίσης πως είναι δυνατό να μην φαίνονταν πιο πριν ή έστω κάποιο σημάδι να ήταν πιο ευδιάκριτο. Περνάς από διάφορα στάδια όπως αυτό του θυμού με τον εαυτό σου ή και της αυτολύπησης και προβολής ελαφρυντικών.

Γιατί δεν βλέπω

Καταρχήν ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όλα είναι ευδιάκριτα από λίγο έως πολύ από την αρχή και δεν παρουσιάζονται από το πουθενά μια μέρα. Εμείς δεν τα βλέπαμε ή... κάναμε ότι δεν τα βλέπαμε. Δεν τα βλέπουμε διότι υπάρχει έντονος ενθουσιασμός και επικεντρώνεσαι στα θετικά. Παρασύρεσαι από όμορφα συναισθήματα και δεν θες τίποτα να στο χαλάσει αυτό. Επομένως κι αν εντοπίσεις κάτι, κάνεις τον τυφλό και το θάβεις ελπίζοντας από το να έκανες λάθος μέχρι το ότι θα αλλάξει αυτό και η αιτία θα είσαι εσύ βέβαια.

Η... μεγάλη ώρα

Ήγγεικεν λοιπόν η... μεγάλη ώρα. Η ώρα που διακρίνονται πια όλα απολύτως ξεκάθαρα και σε προσγειώνουν από κει ψηλά που βρισκόσουν, στη γη και ενίοτε όχι τόσο ομαλά. Μπαίνει αυτόματα σε λειτουργία μια ζυγαριά η οποία αρχίζει να μετρά τα θετικά και όσα ααρνητικά πια είναι δεδομένα. Αρχίζουν διλήμματα, φόβοι κι ανασφάλειες, αναποφασιστικότητα και απογοήτευση κυριαρχεί μέσα σου. Γκρεμίστηκαν ιδανικά αλλά έπεσε και ο άνθρωπος από το βάθρο που τον είχαμε ανεβάσει, κι αυτό δεν είναι λίγο μήτε διαχειρίσιμο. Μετράς αντοχές και ανοχές με καθαρή ματιά και κρίση πια, όσο κι αν δεν σου αρέσει.

Το επόμενο βήμα

Πριν κάνεις πράξη το επόμενο βήμα το οποίο θα είναι φυσική απόρροια των παραπάνω, παραδέξου για αρχή ότι εθελοτυφλούσες και δεν υπήρξες ούτε ανόητος, μήτε τα μάτια σου ήταν κλειστά από μόνα τους. Αν όσα πια φαίνονται δεν μπορείς να τα καταπιείς ή σου ταράζουν από την κοσμοθεωρία σου μέχρι και την ψυχή σου, πρέπει να φύγεις όπως καταλαβαίνεις. Μην παραμυθιαστείς ότι θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας και σκέψου καλά τι ευκαιρία θα δώσεις όχι στον άλλον μα σε σένα στην ουσία. Αν τώρα έχεις ακόμη πολύ έντονα συναισθήματα για το άτομο αυτό και δεν μπορείς να το αποχωριστείς παρ’ όλο που βλέπεις πια καθαρά, μείνε. Αλλά μείνε με πλήρη συνειδητότητα του τι συμβαίνει. Πάλεψε να βάλεις κάποια όρια δικά σου και κυρίως... οχυρώσου όσο μπορείς ψυχικά. Πάρε όσα καλά παίρνεις και μην έχεις άλλες προσδοκίες και ό,τι γίνει, όπου και για όσο φτάσεις.

Η... επόμενη φορά

Αν υποθέσουμε ότι αφήνεις πίσω σου μια τέτοια εμπειρία και συνεχίζεις τη ζωή σου όπως είναι φυσικό, έχε στο μυαλό σου ότι πια δεν πρέπει να επαναληφθεί τουλάχιστο αναφορικά με το χρόνο. Μπορείς να διακρίνεις εξαρχής πολλά εφόσον είπαμε... φαίνονται, και να αποφασίσεις αν θα ρισκάρεις τη συνέχεια ή όχι. Δεν υπάρχει λόγος να κλείσεις μάτια ξανά όσο κι αν ερωτευτείς διότι πια έχεις εμπειρία αφενός, ωριμότητα υποτίθεται και μια άλλη ηλικία που αποτελεί μια κάποια εγγύηση για όλα αυτά. Το καλύτερο είναι να έχεις ορθάνοιχτα μάτια και να δεις και τα καλά και τα κακά από την αρχή. Να ξέρεις με τι έχεις να κάνεις και αν μπορείς να ζήσεις με αυτά. Κατανόησε εντέλει ότι φέρεις κι εσύ μεγάλη ευθύνη για όσα σου συμβαίνουν ή θα σου συμβούν. Κυρίως είναι κρίμα να ταλαιπωρείς την ήδη ταλαιπωρημένη σου ψυχή που επιβαρύνεται όσο μεγαλώνουμε έτσι κι αλλιώς από τόσα και τόσα.

Αυτό που πρέπει να μας μείνει είναι πως έχουμε ευθύνη για όσα βλέπουμε κι επιλέγουμε, αλλά και για όσα δεν βλέπουμε ή... κάνουμε πως δε βλέπουμε.

 

 

 

Πηγή: flowmagazine.gr