Tης Βιολέττας Συκάρη Ψυχολόγου, Μsc in Mental Ηealth, Γνωστική Αναλυτική Ψυχοθεραπεία

Αυτοεκτίμηση είναι η ικανότητα να δίνω αξία στον εαυτό μου και να τον μεταχειρίζομαι με αξιοπρέπεια, αγάπη και αλήθεια. Αποτελεί βασικό παράγοντα για ο,τι συμβαίνει εντός και μεταξύ των ανθρώπων. Πρώτα επιτυγχάνεται η αποδοχή του εαυτού και μετά η εκτίμηση του.

Η αυτοεκτίμηση αποτελείται από τις συνειδητές σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας καθώς και την πιθανή ασυμφωνία μεταξύ αυτού που θέλουμε να είμαστε και αυτού που είμαστε. Ταυτόχρονα, η αυτοεκτίμηση περιλαμβάνει τα συναισθήματα μας για τη μη συμφωνία του εαυτού που έχουμε και του εαυτού που θα θέλαμε να έχουμε. Τέλος, περιλαμβάνει τις συμπεριφορές που εκδηλώνουμε σε σχέση με την εκτίμηση που τρέφουμε για τον εαυτό μας.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση σχετίζεται με τη στρέβλωση της σκέψης. Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουν μια διαστρεβλωμένη άποψη του τι πραγματικά είναι ενώ ταυτόχρονα μπορεί να εμφανίζουν μια τελειομανία και να απαιτούν από τον εαυτό τους να κάνουν τα πράγματα χωρίς να κάνουν λάθη. Στη συνέχειά της η τελειομανία τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο την ανασφάλεια και την αρνητική σκέψη του ατόμου καθώς «απαιτεί» από το άτομο να είναι καθόλα σωστό και αψεγάδιαστο. Φυσικά, όλοι οι άνθρωποι σε κάποια φάση της ζωής τους νιώθουν χαμηλή αυτοεκτίμηση (π.χ. ανεργία, χωρισμός) αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν γίνεται μόνιμη και καθιστά το άτομο δυσλειτουργικό στην καθημερινότητα του και σε σχέση με το πως ήταν πριν.

Τι είναι αυτοπεποίθηση;

Η αυτοπεποίθηση, είναι η ικανότητα να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Η βασική διαφορά μεταξύ αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης είναι ότι στην αυτοεκτίμηση εκτιμώ τον εαυτό μου για αυτό που είμαι ενώ στην αυτοπεποίθηση εκτιμώ τον εαυτό μου για αυτό που κάνω.

 

 

Η αυτοεκτίμηση χτίζεται τόσο στην παιδική όσο και στην ενήλικη ζωή.

Στην παιδική ηλικία, οι γονείς λειτουργούν ως καθρέφτες για τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Από αυτό που το παιδί αντικρίζει στον καθρέφτη δημιουργεί και την αίσθηση του εαυτού του. Συνεπώς, παιδιά που μεγάλωσαν με γονείς που σέβονταν, εκτιμούσαν και αποδέχονταν την προσωπικότητα, τις ιδιαιτερότητες, τις δεξιότητες και τα συναισθήματά τους αποκτούν σχέση εκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό τους ως ενήλικες. Οι γονείς όμως που απαξίωναν και παραμελούσαν τα παιδιά τους συναισθηματικά και απαγόρευαν την έκφραση συναισθημάτων και επιθυμιών τα οδηγούν σε χαμηλή αίσθηση εκτίμησης του εαυτού που τους ακολουθεί στην μετέπειτα ζωή τους.

Στην ενήλικη ζωή, οι σημαντικοί άλλοι, που μπορεί να είναι οι γονείς, συγγενείς, σύντροφοι, φίλοι και συνάδελφοι που τείνουν να είναι επικριτικοί και εχθρικοί απέναντί μας μπορούν να επηρεάσουν ή και να μεταβάλλουν την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Οι αξιολογήσεις των άλλων μας οδηγούν στο να είμαστε πολύ επικριτικοί προς τον εαυτό μας. Ταυτόχρονα, δεν μας επιτρέπουμε να πιστέψουμε σε θετικά σχόλια επειδή είμαστε «προγραμματισμένοι» να πιστεύουμε το αντίθετο. Επίσης, τείνουμε να συμπεριφερόμαστε με τέτοιο τρόπο ώστε να οδηγούμε τους άλλους στο να μην μας συμπαθούν και έτσι να επιβεβαιώνουμε τη χαμηλή αυτό-αξία μας.

Όμως, εάν δεν έχουμε αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση και δεν πιστεύουμε στην δική μας αξία πως θα πιστέψουν οι άλλοι σε μας; Πως θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και χαράς αν δεν αναγνωρίσουμε πρώτα τη δική μας αξία; Μπορεί μια πολυκατοικία να χτιστεί επάνω σε σαθρά θεμέλια;

 

 

 

 



psychopedia.gr