111ww`3333+

 

 

Παντρευτήκατε ένα παιδί;

 

mother-and-daughter-smiling

 

 

 

Φανταστείτε μόνο το εξής: Ένας άνθρωπος τριάντα ετών (με ψυχολογική ηλικία μικρού παιδιού) είναι σε ηλικία γάμου φυσικά και παντρεύεται. Σωματικά είναι ώριμος άνδρας, αλλά ψυχολογικά είναι παιδί. Ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει δική του οικογένεια. Ένα παιδί θέλει την μαμά του. Και την μαμά του στην προκειμένη περίπτωση θα την κουβαλήσει στο καινούργιο του σπίτι, γιατί είναι παιδί και είναι ανασφαλές. Σας θυμίζει αυτό κάτι; Π.χ τις μανάδες και τις πεθερές που συνεχώς επεμβαίνουν στις οικογένειες των παιδιών τους;

Έχετε λοιπόν πρόβλημα με την πεθερά σας; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι παντρευτήκατε ένα παιδί. Μην ανησυχείτε, είστε εντάξει από νομική άποψη, δεν θα διωχθείτε ποινικά. Βιολογικά ο σύντροφός σας έχει ενηλικιωθεί και αυτό καλύπτει τις απαιτήσεις της μέχρι τώρα νομοθεσίας. Η πεθερά σας όμως δεν ήρθε μόνη της στο σπίτι σας, την έφερε το παιδί της (που εσείς το έχετε παντρευτεί), γιατί όπως είπαμε έχει ανάγκη την μαμά του. Και η μητέρα του λοιπόν ήρθε μαζί του και "κάθισε στο δικό σας σβέρκο".

Αν ο σύντροφός σας διαμαρτύρεται για την παρεμβατικότητα της δικής σας μητέρας πολύ φοβάμαι ότι εσείς δεν έχετε ωριμάσει για γάμο. Είστε ακόμα παιδί, θέλετε την μαμά σας, την «κουβαλήσατε» στο καινούργιο σας σπιτικό, και αυτή στρογγυλοκάθισε στο σβέρκο του συντρόφου σας.

Μην αγνοείτε τέτοιου είδους μηνύματα. Πολλές φορές η ανωριμότητά μας δεν γίνεται αισθητή από εμάς. Δημιουργεί όμως τέτοιες καταστάσεις οι οποίες ενοχλούν τον περίγυρό μας. Αν φοβάστε τον γάμο (αλλά έχετε παντρευτεί γιατί αφήσατε έγκυο την φίλη σας), τότε θα "σύρετε" και την μητέρα σας μαζί σας για να σάς "προστατεύει". Γάμος με τρεις όμως δεν γίνεται. Εσείς νοιώθετε την ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς, η συμβία σας όμως ενοχλείται διότι έχει παντρευτεί εσάς και όχι την μητέρα σας, η οποία μοιράζει διαταγές (σε ξένο σπίτι) και απαιτεί την υποταγή της.

Το σύνδρομο λοιπόν της κακιάς πεθεράς κρύβει από πίσω έναν ενήλικα που δεν έχει ωριμάσει ψυχολογικά. Μην μαλώνετε με την πεθερά σας. Δεν ανακατεύεται από μόνη της. Την έχει προσκαλέσει, έστω και χωρίς να το εκφράσει ρητώς, το ανώριμο και ανασφαλές παιδί της που εσείς όμως έχετε παντρευτεί.

Κάντε μια συζήτηση με τον άνθρωπο που παντρευτήκατε και αν διαπιστώσετε μια διστακτικότητα, μια αναβλητικότητα, έναν φόβο, ή μια άρνηση να οριοθετήσει εμπράκτως και άμεσα τις σχέσεις του με την μητέρα του, τότε η διάγνωση είναι απλή: Παντρευτήκατε ένα παιδί! Το παιδί αυτό αρνείται να δει την κατάστασή του και φυσικά δεν πρόκειται να σταθεί στα πόδια του.

Δώστε του λίγο χρόνο, προσέξτε όμως μην κάνετε ακόμα παιδιά μαζί του. Δείτε προς τα που κινούνται τα πράγματα. Αν η κατάσταση βελτιώνεται τότε σημαίνει ότι ο/η σύντροφός σας ωριμάζει και υπάρχει ελπίδα σύντομα να ενηλικιωθεί. Μόνο τότε να τεκνοποιήσετε.

Αν τα χρόνια περνούν και τα πράγματα δεν αλλάζουν τότε πρέπει να πάρετε αποφάσεις. Θα μείνετε σε έναν γάμο που συνάψατε με ένα "παιδί", έχοντας και την μητέρα του να το προστατεύει και να σας διατάζει; Θα κάνετε παιδιά, αλλά θα πρέπει να συμβιβαστείτε με την σκέψη ότι θα τα μεγαλώσει ένα μεγάλο παιδί. Η μητέρα του συντρόφου σας θα σάς εκτοπίσει και θα γίνετε "υποδιοικητής" του εαυτού σας. Ιδίως όταν υπάρχει οικονομική εξάρτηση.

Προσοχή κίνδυνος θάνατος! Μην παντρευτείτε ανώριμο άνθρωπο χωρίς να διαθέτετε οικονομική ανεξαρτησία, όχι μόνο σαν ζευγάρι, αλλά εσείς προσωπικά σαν άτομο. Πρέπει να εργάζεστε, να μπορείτε να συντηρείτε τον εαυτό σας, για να μην δίνετε σε κανέναν την δυνατότητα να σας εκβιάζει και να απαιτεί την υποταγή σας. Διότι αυτό να είστε σίγουροι ότι θα συμβεί.

Αν η προοπτική της διαβίωσης με έναν άνθρωπο που πεισματικά αρνείται να ωριμάσει δεν σας ενθουσιάζει, τότε πάρτε διαζύγιο και αναζητήστε τον μελλοντικό σας σύντροφο στον κόσμο των ενηλίκων.

Ο γάμος με ένα "παιδί" δεν έχει ως μοναδική παρενέργεια μια πεθερά, ή την μητέρα σας, να "αλωνίζει" στο σπίτι και στην προσωπική σας ζωή. Σκεφτείτε, τι ανατροφή θα δοθεί στα παιδιά σας; Τι πρότυπα θα έχουν; Ένας "δωδεκάχρονος" πατέρας μπορεί να είναι πρότυπο σε έναν εικοσάχρονο γιο; Η απαξίωση και η περιφρόνηση του πατρικού, ή του μητρικού προτύπου θα επέλθει με μαθηματική ακρίβεια.

Ένας γονιός πρέπει να απέχει "έτη φωτός" από τα παιδιά του. Δεν εννοώ το χάσμα των γενεών, αυτό καλό είναι να μην υπάρχει. Κάποια στιγμή όμως το παιδί αποζητάει την αίσθηση της ασφάλειας που δεν τη βρίσκει στους φίλους του, γιατί είναι συνομήλικοί του. Την ψάχνει στους γονείς. Θέλει κάποια συμβουλή. Ποιος θα του την δώσει; Ο "δωδεκάχρονος" πατέρας του;

Αν ο σύντροφός σας διάγει μια αιώνια εφηβεία ετοιμαστείτε για νέες περιπέτειες. Έρωτες, απιστίες, πάθη (όχι με σας όμως αλλά με κάποια γειτόνισσα). Η συναισθηματική ανωριμότητα της εφηβείας προκαλεί διάφορους "έρωτες" διανθισμένους με μια μεγάλη δόση φαντασίας, ρομαντισμού και "τρελού" πάθους.

Αν αντιμετωπίζετε τέτοιες καταστάσεις, ή αν εσείς είστε που ερωτευτήκατε τρελά κάποιον άλλον άνθρωπο, ενώ είστε παντρεμένος, οι λύσεις είναι οι εξής: α) ανοχή, β) διαζύγιο, γ) αντίποινα. Και οι τρεις λύσεις είναι κατά την κρίση μου αποδεκτές, αρκεί να μην κρατάμε μέσα μας τίποτα και φορτώνουμε το υποσυνείδητό μας με τα σκουπίδια των άλλων, ή τα δικά μας.

Πάσης φύσης επιπολαιότητες έχουν την ρίζα τους στην καθυστέρηση της ψυχικής μας ωρίμανσης. Τα ανάλογα ισχύουν και στο επαγγελματικό πεδίο. Και στα οικονομικά. Ποιος λογικός και ώριμος άνθρωπος θα πάει να χάσει χρήματα στο καζίνο;

Πως αντιμετωπίζουμε την ανωριμότητα του ή της συντρόφου μας; Κατ’ αρχήν ωριμάζοντας εμείς. Για να ωριμάσει ένα παιδί, πρέπει να περιστοιχίζεται από ενήλικες. Συμπεριφερόμαστε εμείς με ωριμότητα, δίνουμε το καλό παράδειγμα, θέτουμε όρια, δίνουμε τις σωστές συμβουλές,  αλλά ενίοτε και τις σωστές "ξυλιές στον πισινό". Διδάσκουμε την τεχνική των ορίων. Διαβάστε το σχετικό άρθρο "προσωπικότητα ίσον όρια".

Δεν υπάρχουν αποτελέσματα; Δεν βλέπουμε φως στον ορίζοντα; Τότε διαζύγιο. Είναι και αυτό μια λύση. Πρέπει να υπάρχει ανοχή, μέχρις ενός ορίου όμως. Η ανοχή δεν πρέπει να είναι άπειρη. Γιατί τότε τα παιδιά και τα "παιδιά" κακομαθαίνουν και το εκμεταλλεύονται.

Όλα αυτά που είπαμε δείχνουν εύκολα στην εφαρμογή τους. Όμως όποιος αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα γνωρίζει τις πρακτικές δυσκολίες. Ορισμένες από αυτές οφείλονται στην δυσκινησία του περιβάλλοντός μας και των ανθρώπων του, άλλες όμως στις δικές μας αδυναμίες οι οποίες δημιουργούν εμπόδια εκ των έσω. Σταδιακά ωριμάζουμε και εμείς οι ίδιοι επειδή η με θετικό πνεύμα αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων αποτελεί μάθημα και για μας. Αρκεί να μη λησμονούμε ποτέ να κοιτάμε και μέσα στον εαυτό μας, όχι μόνο τους άλλους.

 

 

Πηγή: http://www.innerwork.gr/

 

Image courtesy of Photo  imagerymajestic at FreeDigitalPhotos.net