Ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά κάποιον αν δεν τσακωθείς μαζί του

 

mother-and-daughter-smiling

 

 

Τους ανθρώπους πρέπει να τους εμπιστεύεσαι. Πρέπει. Δε βγαίνει η ζωή πέρα εάν είσαι κλεισμένος στο καβούκι σου για να μην σκοντάψεις, πέσεις, πληγωθείς. Πρέπει να είσαι ανοιχτός στις προσκλήσεις, στις προκλήσεις και στις μάχες που σε καλούν να μπεις. Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Να γεμίσεις πρώτα πληγές και μετά όπλα για ό,τι ακολουθήσει.

Κανείς δε γεννήθηκε έτοιμος. Όλοι μαθητευόμενοι ξεκινούν για να γίνουν επαγγελματίες. Είναι ο δρόμος που σου δείχνει την πορεία σου. Δεν την ξέρεις απ’ την αρχή. Δεν υπάρχει τρόπος, μήτε και λόγος να προφυλαχτείς. Η γοητεία όλη κρύβεται στο μυστήριο. Στα άπειρα πράγματα που καλείσαι να γνωρίσεις και στα άτομα που καλείσαι να αντιμετωπίσεις.

 

Καθένας και μια εμπειρία. Καθένας και μια πληγή.

Ξέρεις, ποτέ δε θα μάθεις κανέναν πραγματικά. Ποτέ και κανέναν. Μήτε τον εαυτό μας δεν μαθαίνουμε ποτέ κι ας το παίζουμε φωτεινοί ξερόλες κι ας μην το παραδεχτούμε ποτέ. Είναι περίεργοι οι άνθρωποι. Είναι δύσκολοι να τους μάθεις, να τους καταλάβεις, να τους αγγίξεις. Στην επιφάνεια όλοι έχουν από έναν τίτλο. Άλλος καλός, άλλος στριμμένος, άλλος ευαίσθητος, αγαθός, κομπλεξικός. Εύκολο να τους χαρακτηρίσεις, δύσκολο να ξεσκονίσεις τα πάνω-πάνω για να δεις παραμέσα.

Κρατάνε μυστικά για τους εαυτούς τους. Μυστικά που και οι ίδιοι πολλές φορές αγνοούν την ύπαρξή τους. Κάνουν σκέψεις δεύτερες και τρίτες που αρνούνται να εξωτερικεύσουν. Μυστικά που δε λέγονται για καλό. Μυστικά που προστατεύουν, μυστικά που θα πονέσουν, μυστικά που δεν αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους. Μένουν κλεισμένα στα άδυτα του μυαλού και αφήνουν άλλες λέξεις να πάρουν το δρόμο προς τα έξω. Αυτά θα μείνουν εκεί, καλά κλεισμένα για όποτε κι αν.

Μένουν οι άνθρωποι με τη σιγουριά τους αγκαλιά να πιστεύουν πως έμαθαν. Όλα τα έμαθαν. Ξέρουν τον απέναντι καλύτερα κι απ’ τον ίδιο. Το λένε και το πιστεύουν με μια αυθάδεια προκλητική, ξαπλωμένοι στη σιγουριά τους. Κι έπειτα, μια σπίθα, λίγα νεύρα, ένας καβγάς κι όσα ήξερες πάνε περίπατο παρέα με αυτά που θα μάθεις. Πληροφορίες που σκάνε στους τοίχους κι επιστρέφουν πίσω σε σένα με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

 

Νόμιζες ήξερες; Πάρε να ‘χεις.

Κανέναν δεν ξέρεις αληθινά μέχρι να έρθει η στιγμή να τσακωθείς μαζί του. Κανένας δε φανερώνεται περισσότερο στα μάτια σου όπως τη στιγμή που θα φτάσει να μαλώσει μαζί σου. Τότε είναι που όλη η ευγένεια και οι καθωσπρεπισμοί φεύγουν απ’ το παράθυρο και η αλήθεια μπαίνει απ’ την πόρτα. Και πίστεψέ με, κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για τόση αλήθεια.

Ο άνθρωπος που γνώριζες δεν υπάρχει πια εδώ. Αυτός είναι νέα άφιξη, ακάλεστη και αυθάδικα αναιδής. Το στόμα του πετάει λόγια που ουδέποτε φαντάστηκες. Θυμάσαι τα μυστικά; Τώρα είναι η ώρα να αποκαλυφθούν. Κουβέντες που πονάνε, σκέψεις που βρήκαν τρόπο να ειπωθούν, λέξεις που στόχο έχουν να πονέσουν, να λυτρώσουν, να ακουστούν.

Τι κι αν δεν σου θυμίζει τίποτα εκείνος που αντικρίζεις; Τώρα θα τον μάθεις κι απ’ την καλή και κυρίως απ’ την ανάποδη. Τώρα θα δεις όλα του τα πρόσωπα. Τώρα θα σχηματίσεις γνώμη. Όταν ο θυμός χτυπήσει κόκκινο, το μυαλό δε φιλτράρει αυτά που λέει. Τα λέει κι όποιον πάρει ο χάρος.

Κι αυτό είναι δώρο για σένα. Μπορεί η αλήθεια να πληγώνει, μπορεί να είναι δύσκολη αλλά δεν παύει να είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια μόνο μπροστά μπορεί να σε πάει.

 

 

 

 

Πηγή: mindthetrap.gr

 

Image courtesy of Sira Anamwong at FreeDigitalPhotos.net